kendimi gözetliyorum

daral anda paslaşmadan

2011-01-20T18:57:00.001+01:00

sana ihtiyacım var blog! tam da dün, sayfaları biten bir günlük benzetmesi yapıyordum. içimde bir şekilde tam bir fikirdi bu bitiş. bitti işte ne var? bitti. olduğu gibi bitti. planlanmadan, geldiği gibi. bitmeyeceğini düşünmüyordum herhalde. e bitti işte tamam. bunu telaffuz edince mi rahatsız etti seni?
ama yazmam lazım. zaten son zamanlarında da yazmıyordum... pek yazmıyordum evet. ama fena sıkıştım. ne biliim bi yere sıkıştım işte! lanetlenmiş gibi aynı anı yaşar durur gibi. hep aynı cümleler akıyor beynimden kulağıma... bazen ağzımdan geçerek... lanet bu. ve hep aynı cümleler. bu tekrarın hayal meyal farkındayım. korkutucu olan, buna bir bağımlılık geliştirme riskim. böyle bir risk var mı bilmiyorum. olabilir... korkutucu... sıyrılamıyorum ve bunu da hep söylüyorum. sonra aklıma gelen bi sürü saçma oyuncakla bertaraf ediyorum bu panik hissini. böylece tekrar, tekrarlarımı yaşamak için temiz bir alan açılmış oluyor. yani her gün sayfalarına aynı şey çizilmiş bir resim defteri gibi. daral anda paslaşmadan. bilmiyorum. konuşmadan düşünmeden istiyorum. ne istiyorsun?
öle diil. konuşmadan düşünmeden istiyorum... anadın mı?

sanmam. anlanıcak bir nokta diil bu. olsa, böle olmazdı. anlardım sen bile anlardın ve başka bişey yazıyor olurdum hatta yazıyor olurdum, şu an yazmıyorum şu an sayıklıyorum.
tee ne ara tasarladığım iç içe geçmiş karanlık kutuların içinde dolanıyorum sanki. yolculuk çizgiselse kutular çok benzer yok değilse belki de aynı kutuların içinde kaldım çıkamıyorum. falan herhalde.
ya kutudan başka bi tasarımın olmaz mı? olasa? olasa ya. ya da durunca ne oluyor bi baksana ya? bakasana ya? durmak daral mı getirtiyo?
hm?
biraz?
biraz.

ama değil belki de.
ben bişey demiyorum. önermiyorum yani birşey. tam diyoruz carpe diem, bu sefer de daire çizmek trajik değil mi? olmaz mı?
çembering. ol dı taym. yolu bilmeden. daire çizersen yol mu kalır? yol yok daire var. yol olsa ileri geri yukarı aşşaa, o zaman tanırsın geçtiğin yoldan tekrar geçiyorsan ama daire çizerken böyle değil. ancak ve ancak daire çizdiğinin farkında olabiliyor insan ama dairenin nersinde olduğunu bilmek söz konusu değil. daire daire işte başı sonu ortası yok ki.

gökçe şimdi atlicam tekellekten kendimi intaar etçem boğcam çamaşır suyu bi bardakta kaşıknan kalbimi söküp karıştırıcam suyu yani ha.

ben bugün kırk liraya çirkin ama siyah bi ayakkabı alıcaktın nooldu o?
ha numarası yoktu dii mi e öteki dükkana bakıcaktın?
evet.
e nooldu o?
işte... geçti.
halbuki iyi gelicekti.
in yor şuuz.

şuursuz şuuz. seni seviyorum.
blog. valla bişi var. var ve seni seviyorum.
pekiştirme sıfatına ihtiyaç yok zaten hepsi delikli deşikli artık.
liğme liğme pekiştir!

kıçım uyuştu daraldan. ben gidiiim.
e nolucaz?

bilmiyorum bi çaresine bakıcam.

belki bi başlık olur.
ha?
neyse

seni özlüyorum

2011-01-20T17:19:00.001+01:00

kendimi özlüyorum

kahretsin

kapak sayfası

KENDİMİ GÖZETLİYORUM BLOGU BİTTİ

2011-01-06T12:13:00.000+01:00

taze bitti.
hayatın kaderin internetin yani googleın bana verdiği fotoğraf alanımı tüketmişim.
dolayısıyla bu blogu burda sonlandırmak durumundayım.
yeni bir blog açıp adını da "kendimi gözetliyorum iki"
veya "herşeye rağmen kendimi gözetliyorum"
ya da "hala kendimi gözetliyorum (hadi biraz da başkalarını gözetliyeyim)"
koyabilirim tabii.

bilemiyorum..

bakarım canız.

şimdilik elveda.

bitti.

uyu üç - küçük adam

2011-01-06T12:02:00.000+01:00

uyu iki - simba

2011-01-06T11:59:00.002+01:00

uyu bir

2011-01-06T11:58:00.002+01:00

şahane kek yapıyorum

2011-01-06T11:56:00.000+01:00

hiç yalan değil

gokce kalps simba

2011-01-05T22:33:00.000+01:00

yarrak 2011

2011-01-05T16:28:00.000+01:00

hastalanınca sabahları erken kalkan çocuklar - blog üzerinden bir uçuşan duyu hafızası çalışması

2011-01-05T11:57:00.001+01:00

küçükken de hastalandığım vakit sabahın köründe uyanırdım. bakardım annem hala uyuyor. aynen salona telvizyon başına. saat altı mı yedi mi. elbet hastalığında etkisi vardır bu erkenden uyanmada lakin asıl itki
okula gitmiyor olmanın verdiği hafiflik hissi ve yaşama isteğidir. gerçekten yaşamak isteği diye betimliyebilirim bu hissi. okula gitmek yerine evde kalınca nelerrr neler yapabileceğim aklıma sağnak bir yağmur gibi yağmaya başlayınca metabolizmam hızlanır, uykumdan uyanırdım muhtemelen. öyle hızlı geçerdi ki aklımdan yapabileceğim onca şey, yakalıyamazdım bile listenin maddelerini. çok çok çok şey vardı yapacak zira. yapabileceğim şeylerin verdiği heyecan uyandırırdı bedenimi ve hem adrenalin hem de endorfin salgılatır, dopamini artırır serotonini düşürürdü kanımca. işte bu "mutlu hal"le salona seyirtirtim çoraplı ayaklarımı koridorda kaydıra kaydıra hızlı adımlar atarak. salonun kapısını arkamdan kapardım yavaşça ve aç televizyonu! o saatte her kanalda çizgi film vardı. bu çok iştah kabartan bir durumdu. insan hangi birini yiyeceğini şaşırırıyordu. elbette sevmediklerim vardı ama sevdiklerim de çoktu. saat kontrol ede ede bir sürü çizgi film izlerdim. sesi az açık bir biçimde. annem uyandıktan sonraysa sesi biraz daha açardım. annem saçı başı dağınık, genellikle beyaz bir gecelikle salon kapısını "trınnnk" diye açıp içeri girer, şişik gözlerle gülümseyip muhtemelen "günaydın gökçesi" derdi. kapının açılma sesindeki fazladan "n"lerin sebebi kapının büyük bölümünün cam olmasıdır. iki iki buçuk santim genişliğinde, bir opak bir buzlu şeritlerden mürekkep deseni olan, beyaz ahşap çerçeveli, ortası cam bir kapıydı ve kapı kolunu hafif zorlıyarak açmak icap ederdi. dolayısıyla açtığın vakit o sert ittirmedeki titreşimi alan cam kısım, bir süre titreşir böylece o fazladan "n"leri çıkarırdı. o kapıyı severdim ben. cam kısmın yamukluğu bana tim burton filmlerini anımsatıyor şimdi düşününce. annem evi yenilerken o kapıyı değiştirdi. masif ahşap bir kapı geldi yerine. gene bastırarak kapanıyor ama çıkardığı ses aynı değil.
neyse. annem uyandığında sevdiğim çizgi filmlerin çoğu bitmiş olurdu. o satten sonra artık sevmediklerim yayınlanırdı zaten kısa bir süre sonra da, hayata uyanmış yetişkinleri ilgilendiren rutin programlar başlardı. o programların başlayacağını haber veren şey sanırım çizgi filmin jeneriğinin yarıda kesilip haşırt diye haberlerin girmesiydi. emin olamıyorum tam...
ve sonra işte kahvaltı masasında konuşmalar, gazete açılma kapanma sesi, devamında mutfakta pişen birşeylerin sesi ve kokusu ve gün başlardı. sabahın heyecanlı havası tamamen ölmüş olurdu. bana orda yolu görünürdü çünkü salon artık benle ilgilenemeyecek kadar meşgul bir güne dah girmiş olurdu. odama gidip, "daha önce hiiiç bilmediğim görmediğim birşeyi keşfederim belki" boş heyecanıyla aranırdım. öyle devam etmezdi tabii, dikkatim birşeye takılır onunla uğraşırdım. heyecanlı fantaziler sessizcene yok olur, dikkatim ordan oraya kaya kaya yaşamaya devam ederdim işte. dikkatim bi kitaba çekilince onu karıştırırdım. kitaptaki dikkatim zayıfladığı anda yerdeki oyuncaklar dikkatimi çekerdi. onlarla uğraşıp azıcık sıkıldığım anda dikkatimi, kapının arkasındaki pembe aşınmış lastikten yapılmış "kapı durdurucu" çekerdi. onu çıkarır takar, burnuma görtürür koklar (kokusu çok güzeldi lastik lastik), arkasındaki yapışkanı çekiştirir tekrar takar, dündürür mündürür oynardım. ondan sıkılır gibi olduğum anda bu sefer dikketim odanın dışına kayardı. odayı tükettik. başka? koridorun taş desenleri ve dokuları dikkatimi çekerdi. gelişigüzel konmuş renkli taşlardan kesit alınmış gibi bir deseni vardı koridorun. yetmişlerde yapılan tipik mutena semt apartımanlarında kullanılan türden. parmağımla o desenlerin etrafında dolaşır, doku farkı olan yerleri incelerdim. kıçım donana kadar. sonra ya mutfaktaki yemek kokusu ilgimi çekerdi ve mutfağa doğru seyirtir, kedi anlayışına yakın bir anlayışla ("acaba tırtıklaycak bir parça bişi olur mu? hani yufka falan?") aranırdım
ya annemin odası ve küpelerin bileziklerin olduğu, beklemiş kumaş kokulu çekmeceler doğru iştahla ilerlerdim ve her birini ilk kez görüyormuş gibi merak ve itinayla inceler dokunur dener orama burama takardım ya da korka korka karanlık tuvaletin aralık kapısından içeri doğru girerdim. tuvaletin karanlığının en yoğun olduğu en dip yerinde dururdu klozet ve aydınlıkken bile ne olduğunu, nerden gelip nereye gittiğini anlayamadığım için aşağıya doğru büyüyen bir korku duyarak bakmaya çekindiğim klozet deliğin doğru ağır adımlarla yaklaşırdım. karanlık git gide derinleşir, ayaklarımın altından mideme doğru vertigomsu bir çekilme yükselmeye başlar ama ilerlemeye devam ederdim. kapağı açık duran klozete yaklaştığımda artık kalbim epey hızlanmıştır. hızlıca, deliğe bakıp koşarak kaçar, çıkarken de kapıya çarpardım bir güzel. tuhaf, çünkü gördüğüm şeyden korkmak değildi bu. tuvaletin karanlığından daha da karanlık olan deliği o kadar kısa sürede (yani gözüm karanlığa alışmadan) görmem mümkün değildi. yan görmek üzere eğildiğimde, biçimi belirsiz zifir bir karanlıtan başka birşey görmüyordum. ama tuvaletin aydınlık halinden orda zaten korkunç bir delik olduğunu biliyordum görmesem de. asıl korkutan da bu oluyordu. yani o deliğe bakmadan birkaç salise önce zaten gözümün önüne gelen şeyden korkup kaçıyordum.

duyu hafizası demişken, hatırlamana yardımcı olan şeyler bazen çok kuvvetli olabiliyor ve herşey hızlanıyor. yani, örneğin bu sabah bir ara burnuma nasılsa gelen bir koku bende, ege'nin evinin kokusuyla eşleşti ve evi, evde bulunduğum zamanları, stop-motion çektiğim günleri, eşyaları, yemekleri, nemi, o günlerdeki genel hissi şöyyyle hızlı bir biçimde geçti zihnimde. burnuma deyen bir koku. kaldı ki bu koku içerden mi dışardan mı geldi bilemiyorum tabii.

sonra sık sık augsburg'u hatırlıyorum. bunu hatırlatacak birçok şey var elbet. örneğin ordan aldığım kılık kıyafet ve eşyalar da bu evde. onlarla her temas kurduğumda kısacık da olsa hatırlıyor olmalıyım augsburg'u. ve geçenlerde farkettim ki augsburg zamanlarımda, münich'te karlı bir günde çektiğim ve bloga da koyduğum bir apartman fotoğrafı vardı. işte o apartımana çok benziyen bir bina görünüyor bu evin saol camından. bak:

bu da münichteki

(gökçe)

2011-01-01T01:50:00.000+01:00

gökçe,
bloguna baktım da bir
yüzünde mütemadiyen huzursuz bir ifade olduğunun farkında mısın diye merak ettim.
yani bu benim gözlemim tabii.
gene de belirtmek istedim.

kendine iyi bak

zrrr

2010-12-31T23:58:00.000+01:00

dııt...dıııt...dııııt

trık - alo?

-- alo. naber?

- iyi yau...senden naber?

-- iyidir işte. napıyosun yılbaşı yılbaşı?

- yau evdeyim ya. bana..

-- ha sen kutlamıyanlardansın tahmin ettim

- bana herhangi bi yılın başı gibi gelmiyo be. trt türk izliyorum.

--hadi be? ne var ki?

- yau adı sanı belirsiz bi program var. 70lerden eski parçalar çalıyo. görüntülü de. hoşuma gitti.

-- hadi be..

- ha valla. şarkı türkü.. işte barış manço, yok seyyal taner hatta ayla algan, neşet ertaş öle takılıo ortaya karışık. iyi geldi ne biliim.

-- haa..

- bi de sirkeye çalan bi angora buldum evde. onu içiyorum. artık yarına baş ağrısı olacak ama olsun napalım ehheh

-- iyimiş be abi.

- haa işte. bak şimdi ibrahim tatlıses çıktı. haha sen hatırlarsın muhsin bey'i.

-- tabii canım hatırlamam mı. kaç kere izledim.

- o geliyo aklıma yau. şu adamın şu siyah beyaz haline bak nası masum nası çemiş. bi de şimdiki haline bak.

-- hehheh. tabii be abi. tam muhsin bey hakkaten.

- ee? sen neler yapıyorsun?

-- valla benim de bişi yaptığım yok be abi. öle bi sesini duyiim diye aramıştım.

- ha

-- benim de işte bi... küçük çeviri işi var, onu yapıyorum ara ara.

- oyun mu gene?

-- haa. dedlaynı da çok acil diil. yapabildiğim gibi yapıyorum işte

- iyi bari.

-- haa. bi de bi oyun yazıyorum şimdi.

- hadi? ne zamandır?

-- yau işte bi üç ay oldu. aslında ana hatları çıktı da, takıldığım bikaç nokta var. onları da halledicem işte bir aya en geç.

- ee nedir durum? yani yazıyosun da..

-- yau işte ışılla konuştum da sıcak baktı.

- haa? o nerelerde yau? kaç zamandır çıkmadı sesi soluğu. ben de aramadım gerçi de.. ehheh ünlü insan olunca ordan burdan alıyodum haberlerini, şimdi o da yok. nerlerde ki?

-- istanbul'a geliyo bu aralar. bi ara verdi o bi bişiler oldu ben de tam bilmiyorum. ama işte şimdi gene başlicak deli danalar gibi çalışmaya. o öyle biliyosun. bi anda bi sürü iş üstüste yapmazsa rahat edemiyor

- evet evet biliyorum ehheh o öyle. ee?

-- ışıl okudu bir. bu benim yazdığım şeyi. tamam dedi bitir bi bakalım dedi. yani açıkçası istiyo anladığım kadarıyla bişiler yapmak.

- e ne güzel işte.

-- abi ben senden bişi rica edicektim.

- hah buyur

-- bi gün gelsen de konuşsak şu oyun üstüne.

- tabii. tabii gelirim. hemen yarın gelirim istersen hatta. nasılolsa gece bize kısa hehhehheh

-- aa çok iyi olur ya.

- tamam. yarın sabah gelirim çayını içmeye.

-- tamam abicim. o zaman görüşürüz.

- tamam görüşürüz. iyi ki aradın hadi. iyi geceler.

-- iyi geceler abicim..

simba 2

2010-12-31T18:49:00.000+01:00

hir ay introdüus yu agen: auır lavli simba!

ofis karısı Hale

2010-12-30T16:16:00.002+01:00

figüranlar:

lekeli ceketim
ufurkun bisikleti
bu sabah yol kenarında bulduğum güzel bi cam (çif cam)

kuaförcü olucam kuaförcü aççam

2010-12-30T12:34:00.002+01:00

ya da sınıfıma yaraşır bir deneysellikle
kendi saçını kendin kırpabileceğin
araç gerecin olduğu
şahane deneysel
süperüstü dahiyane,
ööle bööle feşınıbıl olmayan,
yaratıcı ötesi
bir "mekan" açayım ben en iyisi.

ay aklıma şu film geldi.
yok çok alakasız da
geldi işte.
neydi adı?
hani şu, her tür inancı her tür trivi yaşam biçimini sik/lip atan genç çocuk.
sokaklarda yaşayan ve iki kızın evine gelen
ve sonra bacağı kırılan ama gene de yerleşik ve güvenli bi hayatı reddedip sokaklara düşen.
söyle adını?

neydi adı filmin?

ingiliz.

simba

2010-12-28T13:16:00.003+01:00

hir ay introdüus yu: simba

ıslak rüya ve

2010-12-28T10:09:00.000+01:00

rüyamda eski taş bir binanın içinde silahlı bir kovalamaca içindeydim. oraya da bir dolmuşla varıyordum. yanımda da ekürim vardı kimdi hatırlamıyorum. bina güzeldi, ahşap trabzanlı döne döne inen geniş merdivenleri vardı. ve merdivenlerin dündüğü apartıman ortası da boşluk. anladın mı? o eski taş apartımanlardan işte. katlarda çiçekler filan.
neyse kovaladığımız iki tane yavru kedi. biri gri ve kısır diğer siyah ve yuvarlak taşaklı. onlar da silahlılar. onlar kaçıyor biz kovalıyoruz (bi zamandır izlediğimiz fringe dizisinden ve dün gece bir saniyeliğine gördüğüm halisünasyondan* mülhem olacak) dan dun silah milah koşturmaca aksiyon. sonra gri olan kaçıyor mu yakalıyor muyuz neyse, siyah olansa merdivenin trabzanının düz geldiği bir yerde üstüne çıkıp içinden (ama biz duyuyoruz içimizden) "size yakalanacağıma ölürüm daha iyi!" deyip atlıyor. apartımanın en üst katında filanız. öleceği kesin yani. ben bunu görünce hıçkırıklara boğularak ağlamaya ve koşa düşe aşağıya inmeye başlıyorum. ortağım bana şaşırıyor (kimse o ortak artık) fakat öyle bir ağlamak ki, nefesim tıkanıyor. şelale olup akasım geliyor. o sıkışma uyandırdı beni rüyadan. suratım büzüşmüş gözlerimde ağlama öncesi bir ısınma, burnumun içinde o göz yaşartan gerilme. uyandım ve ağlamaya başladım. yatağa oturdum bayağ bayağ ağlıyorum. nedeni kayboldu ama. rüyada siyah yavruya ağladığım çok açıktı. uyandığımda o duygu yok oldu, ağlamanın kendisi kaldı. ilk aklıma gelen dün şahika'nın bize "ölümü bekliyen, konuşma yasaklı tutuklu beş kişi" doğaçlamasını anlatırken sınıfa girdiğimde midemin nasıl kasıldığı ve sonraki süreçte de içimin sıkıştığı hissi geldi.** rüyayı fiziksel olarak bileşenlerine ayırmak mümkün (siyah kedi=halisünasyon, ölüm sıkıntı=dünkü doğaçlama, koşuşturma, silah, polisçilik, silahlı kedi = fringe, taşaklı olanla kısır olanın neye karşılık geldiğini bilemiyorum yalnız) fakat benim içerde ne anlama geldiğini bilmiyorum. pek araştırasım da yok. ağladım bir de nasıl olsa. benim sık sık nefes aldığımı duyunca Emel masadan bana bi "mrrk" deyip yanıma geldi, mırr mırr mırr kucağıma yattı sesin geldiği yere, gözlerime burnuma baktı elimi kolumu yaladı. bu noktada annemin bana eskiden anlattığı şey geldi aklıma: annem küçükken bir kedisi varmış ve bu hayvan (annemin anlattığına göre) annem her ağladığında gelip elini yalar, miyavlar suratına bakarmış; "beni teselli ederdi" derdi annem. bunun üzerine de aklıma national geographic'teki köpeklere fısıldıyan adam Cesar geldi. Cesar'ın fazla duygusal insanları, köpekleri insanlaştırarak davranan insanları nasıl eğittiğini düşündüm ve farkettim ki annemin bu hikayesi de, eskiden tartışmadan kabul ettiğim şeyleri arasında sıkışmış kalmış. aklıma gelmemiş onu ordan çıkarıp bi gözden geçirmek. anladın mı?
yani, bu olay annemin bana anlattığı gibi duruyormuş kafamın içinde. yani kafamın içine girsen benden gizli ve dolaşsan, orda annemin anlattığı ve tarafımdan yorumlanmayıp direkt oraya öylecene konulmuş haliyle bulurdun ve benim de "ağlıyan insanı teselli eden kedilere" inandığımı düşünürdün.
unutmuşum onu orda.

evet evet bi daralma var yollarda bugün ben de çok karmaşık konuştuğumu düşünüyorum ama
şu yazdığımı baştan okuyup da hataları düzeltmek de gelmiyor bu sefer içimden. çıktığı haliyle.

neyse işte özellikle kötü hissettiğinde kendini koruma refleksi daha da yoğunlaşıyor, duyguları kontrol edecek berraklığı yitiriyor zihin çünkü muhtemelen adrenalin, tirinilin, kemtoramin ve daha pir sürü adını bilmeyip sallayacağım hormondu, sıvıydı, gazdı artarak ya da eksilerek seni - bir nevi- uyuşturuyor ya da zehirliyor, dolayısıyla "kimyasal" olarak da düşünmek, mantık kullanmak, riizınıbıl olmak gibi işlevlerini gerçekleştiremiyorsun, geçici bir süre için servis dışı oluyorlar. sıvılarda yüzüyorlar, kafalar güzel. işte o zaman "taaaam da o anda" yanında gelen ve gözlerine bakıp elini yalıyan kedinin seni teselli etmekten başka hiçbirrr şey yapmadığına emin olabiliyorsun ve bu da sana kesinlikle iyi geliyor. bir anda değerler eskihaline gelmeye başlıyor sakinliyorsun. yani aslında, kendi hayali çözümünü bulmuş oluyorsun. bu tip şeylere inanarak semptomatik tedavini kendi kendine yapmış oluyorsun. yani...bunların her birini birer tutunacak dal ve inanç haline getirmedikçe, hayali olduğunu tedavi sonrasında kavrayabildikçe bence bir mahzuru yok (buna benzer birşeyi ben bi kere daha yazmıştım ama kim bilir 840 post içersinde nerde).

falan..

* karanlıkta balkon penceresinden düşmek üzere olan siyah bir yavru kedi gördüm sadece bir ya da iki saniyeliğine. bi de gittim baktım üstelik.

** konu kasmış olabilir. ben oturduğum yerden ölüm beklemeyi denemişimdir. ya da sahnede olmak için can atıp olamadığım için sıkışmışımdır. bişey.

tekir beyazla ben

2010-12-28T10:04:00.004+01:00

kestim

2010-12-27T13:09:00.005+01:00

saçımı kestim

2010-12-27T13:08:00.000+01:00

caaart

Lachenmann ve Sam Shepard

2010-12-24T19:03:00.000+01:00

Dal Niente dinleyerek Aç Sınıfın Laneti'ni okumak.
isabetli bir seçim olmuş.
tohaf bi şekilde müzikteki "boşluklar", yani eslerden söz etmiyorum
zira bir de boşluklar var müzikte, oyundaki boşluklarla ve eslerle örtüşüyormuş gibi geldi birçok yerde. özellikle boşluklar örtüşüyordu. belki her ikisinde de işlevi aynıydı; yani gerilimse gerilim, nefesse nefes, boşluksa boşluk.

filan.

fearless fish hunters

2010-12-23T12:34:00.001+01:00

new album out now

kedispa

2010-12-23T12:20:00.000+01:00

OKUMADAN GEÇME!!!Lütfen bize yardım edin!!!!!

2010-12-22T11:36:00.000+01:00

OĞLUM VE BEN ORTADA KALDIK.
BİZİ YANINA ALIP SICAK BİR YUVA SAĞLAYABİLECEK BİRİNİ ARIYORUZ.
ÇOK ÇARESİZİZ.

besle beni ufuk baba

2010-12-22T11:32:00.000+01:00

o kalıyor

desktop

2010-12-22T11:29:00.002+01:00

2010-12-22T11:28:00.000+01:00

ufuk uyur ki

2010-12-22T11:07:00.000+01:00

kimi zaman reddeden
kapalı
fakat kararlı,

kimi zamansaaa
dua eden
rıza diliyen
merhametli.

yani

2010-12-19T16:44:00.000+01:00

her sabah

2010-12-17T07:54:00.000+01:00

aynı...

bakın,

bu hayvanlara yer bulmam lazım. kış olmasa salmışdım ama kar kış soğukta salamam takdir edersin ki. sekiz kişiler ve her yerdeler, bir insanın bi bacağına aynı anda kaç kedi tırmanabilir ki!!!! her yere sıçıyollar ve evin kedisi gerginlikten ölecek, arka odadan yemek yemeğe çıktı mıdı yavru dövmekten yemek yiyemiyor bile,

öyle bir düzen.

YARDIM EDİN BANAAAA!
Bİ YAVRU DA SEN AL! ŞŞ SEN! SANA DİYOM EVET! EVET ŞAPKALI! HADİ

sabah oldu

2010-12-16T11:11:00.000+01:00

değişen birşey yok

üçü gecenin

2010-12-16T03:25:00.003+01:00

hayatımın ikinci flamenko rumba konserinden eve döndüm bakvokal olarak. artık sesim kısılmıyor. izleyen az insan olunca kucak dolusu başarısızlık yaşadık aslında. benim hoşuma gitti bu yaşadık durumu...ikinci yarıda bilmediğim şarkıları bi köşesinden yakalayıp ikinci ses girdim n2apayım sıkılayım mı ki?
şimdi kucağımda, sahne elbisemi itinayla delik deşik etmekte olan bir adet tekir ve sağ omzumda da tüm ağırlığını omzuma bırakmış ve teslim olmuş olmasına rağmen 10 gramdan daha ağır olamayan bir sarman yavru mevcut.

sahnede manuyu nasıl trans halinde izlediğimi
ancak bazı bazı transtan aniden "çat" diye yere düştüğüm anlarda farkettim bu akşam.
tuhaf bir hayranlık. sanki hem benim ama hem de benim olmayan ve nedense geçmişe -ki benim geçmişimden daha eskisine sanki- ait bir hayranlık gibi geldi nedense. tabiri caizse naftalin kokulu. anladın?

ama çok güzel.

aklıma, sonuna kadar okumadığım ama sonun "son" gibi olmadğını önceden görebildiğim "eşlik" oyunu metni geliyor beckett'in şimdi. beckett okumayalı çoook oldu. dediğim...ben beckett okumuştum orta okulda. yani okumuştum dediğim, devamlı okumuştum. o bi dönem, bana iyi gelen tek şey onun hissiz kokusuz ağırlığıydı. enerjik ama bitmiş. ölü ama kaybetmeyen. bi garip iyi gelirdi. molloy'u çok çok severdim. cebinde taş biriktiren işte. çok çok okumuştum. tekrar tekrar okur, onunla uykuya dalardım. başka türlü uyuyamazdım bir ara.

sonra ne oldu?

bilmiyorum.

sonra virginia geliyor aklıma. ki yarım kalıyor her seferinde ve bu çok açık.
şu benim şahika'nın gerçek vs. hayal varlık tasarımı ödevine yaptığım "şey"i bi tamamlamam gerekiyor. metni bulmam gerekiyor. ses...eşlik.. mükemmel bir eşlik ama...

evet aynı nokta..aynı nokta..ama..

dur bakalım.

gökçe?

- efendim?

hiç.

vipassana!

2010-12-13T09:16:00.000+01:00

"May all beings be happy"

S. N. Goenka

"May the force be with you"

Yoda D'Kana

bedava kedi satıyrouz

2010-11-30T21:26:00.000+01:00

evet bizim gelin bacının sekiz adet yavrusu
1 ay sonra evlere dağılmaya hazır olacaklar.
evine böylesi sevimli ve böylesi %100 kedi almak isteyenler lüffen
ufukaksoy@gmail.com'a mail atsınlar.

potooz bay ufaksoy

karamba

2010-11-29T21:58:00.000+01:00

karamba grubuna bek vokal yapan flamenkonun plastik bebee gökçe.
hayat ne saçma ha?
çarşamba günü gidiyorum meditasyona.
yokum on gün. meditasyondayım. şilede.
bildiğin yokum.
tahminim, orda medite olup tohuma kaçacağım ve beni istanbul'a bir zarf içinde gönderecekler.
göndermeleri için adres olarak nereyi vereyim bilemiyorum. zarfın içinden çıkacak küçük çirkin tohumu nemli bir toprağa gömüp birkaç gün sulayınca belki renklerim biraz açılmış olarak da olsa eski halimi alacağım.
bilginize..

beyaz şarap ve sigara

2010-11-20T23:55:00.000+01:00

çay tadı veriyor.

bana düşman emel ve lamba

2010-11-20T22:49:00.000+01:00

yaa yaa...yaa

2010-11-20T22:10:00.001+01:00

parasızllıktan sahnelere çıkacak.
çıkacak ve kafasında kırmızı bir gülle flamenko şarkılara bekvokal yapacak gözünde yaş ağzında espanyolca.
muhtemelen bu cuma.
yaa yaa...yaa

gelin dersem çık emel dersem çıkma

2010-11-18T23:37:00.000+01:00

paper work paper work

2010-11-18T10:24:00.000+01:00

Julien Vallée tipi bir Julien daha buldum: Jean Jullien
çizgisi ve dili Cem Dinlenmiş'e benziyor.
yumuşak ve hafif fekat bana ilham verici olabilir.

Introduction from Jean Jullien on Vimeo.

maybe

2010-11-18T10:08:00.002+01:00

maybe

sweetness

2010-11-17T02:38:00.003+01:00

sigaradan saç diplerim batıyor conovark.helpmi

2010-11-17T00:47:00.002+01:00

"allah afiyetini versin"

by burak:

börek canaarı gökçe'ye

ki

şu an modada bir kaaayaaaa olmak istiyor.

parentıl edvayzıri

2010-11-16T23:44:00.000+01:00

şş

video itiraf

2010-11-16T20:54:00.000+01:00

"(şarkı)

işte böyle bazen bildiğim ya da bilmediğim sebeple öyle kötü hissettiğim zaman bunun bir film karesi olmasını istiyorum. yani oyunculukla bağlantım patetik bir yerden tutuyor. gerçek bir sebep mi? gerçek bir sebep. bilmem. bilmiyorum yanlış bir bağlantı mı?
o yüzden bir film yazmak ve o filmi çekmek istemekle, bir filmin içinde yer almak arasında farklı bir tedavi arayışı var. farklı problemler olabilir ama kökeni aynıysa biri semptomatik tedavi, belki öteki...bilmiyorum.

(şarkı)

yani tiyatro yapmak ya da film yapmak tahmin edildiği gibi sofistike bir şekilde insanın üretme ihtiyacına bağlanan birşey değil, çok daha ilkel birşey. karnın ağrıdığı içim tuvalete gitmek gibi birşey. o karanlığı kabul etmek lazım. ayrıca sürekli tedavi olamazsın. yani her gün bir oyundan bir oyuna, bir çekimdem bir çekime, bir senaryodan öbür senaryoya koşamayacağıma göre ki koşsam da...gene yol aynı yok sanki yok değişmeyecek gibi."

but remember some girls are bigger then others and..

Dienstag, 16 November

2010-11-16T11:22:00.001+01:00

tuhaf oldu. güzel oldu.
dün şahika'nın ilk dersine girdik. o da uzun zamandır ilk dersine girdi.
bu sene farklı birşey yapmaya, kendini öğrencileriyle tazeleyeceği bir atölye sistemi oluşturmaya karar vermiş.
doğrusu çok şanslıyız bu konuda. kemikleşmeye yüz tutmuş mesafeli ve samimiyetsiz bir eğitim tehlikesine karşı taze atölye deneyimi. üstelik grup da iyi. bu güzel bir başlangıç.
dün şahika, karşı gerçekçi kavramından ve "biçim yaratmak" - ki burda biçim yerine pekala tasarım da diyebiliriz - biçim yaratmanın koşullarından, değerlendirme kriterlerindeki hiyerarşiden bahsetti biraz. özellikle sonuncu meseleden bahsedilmek için geç kalındığını düşünüyorum. bu ülkenin üstünkörü eğitimi ve buna sürtünmeden büyüyen kompleksli kimlik problemli hepergen egoları, ne soru sormayı, ne cevap merak etmeyi, ne eleştirmeyi ne eleştirilmeyi bilemiyorlar. neresinden tutacaklarını bilmiyorlar. soru sormayı gösteriş, cevap almayı da kavga tılsımı olarak kullanıyorlar çoğu zaman. hiyerarşi. neyi neden neye göre eleştiriyor olmak. bir amaç, eleştirini dayandırdığın bir geri plan bilgisi vs.
herneyse. zamanla gelecek bunlar. bu noktada bize bunlardan 2000 senesinde bahseden lise tiyatro hocamız özcan alpar'a, o farkında olmadan bir kez daha teşekkür etmek istiyorum. gerçekten de, şimdiye kadar bulaştığım tüm tiyatro dersleri, kursları, atölyeleri arasında bende temel kurmuş olduğunu hissedebildiğim, bende köklü değişiklikler ve farkındalıklar yaratan ilk hoca o.
nerde şimdi kim biler.
neyse.

dün şahika tüm bunlardan bahsederken, ibsen'in nora'sından epey bir örnek verdi. hatta burda bir tiyatro festivalinde oynayan alman grubun yorumundan da bahsetti ki ben de o fena performansı izlemiştim bilmiyorum hangi seneydi...dersten sonra teşvikiyedeki eve gelip kedilere yemek verdim ve sonra da tiyatrodan birkaç dostla oturduk çay içmeye filan ama...bende bir asabiyet bir dayanamazlık. baktım sorun çıkaracağa benziyorum, aceleyle önümdekileri lüpletip "ben gidiyorum" dedim, anladılar muhtemelen, arkamdan da konu oldum muhtemelen, saldılar gittim. teşvikiyeye gelip durdum orda. kitap karıştırdım. kitap okumam gerekiyordu nedense. Gog adlı kitabı karıştırdım biraz (Giovanni Papini), sarmadı fakat küçük mektup ya da deneme biçiminde, uydurma çok zengin ve çok deli bir karakter tarafından yazılmış bölümlerin ilginç yanı yer, ay, gün bilgisi olmasına rağmen yıl bilgisinin olmamasıydı. bu karakter, yazarın başka biri için gittiği bir tımarhanede tesadüfen tanışıp sardırdığı cahil ama meraklı, çok çok zengin bir deli. kitabın bölümleri, bu adamın dünyayı dolaşıp dünyaca ünlü neredeyse herkesle tanıştığı ve söyleştiği zamanları yazdığı günlüğünün bölümleri ve dediğim gibi sene bilgisi yok, yalnızca ay bilgisi var.
Gog'u üstünkörü bir karıştırıp bıraktım elimden. bikaç başka kitap karıştırıp, sonunda sartr'ın sözcükler'ine başlayıp biraz, yatıp uyudum. bu sabah kalktım, kedilere yemek verdim ve kitap karıştırmaya geri döndüm. elime "Ay Gözetleme Komitesi" adından bir hikaye kitabı geçti (Mahir Öztaş). Kısa öykülerden oluşan kitabın içindekiler kısmına baktım ve ilk ilgimi çeken öyküyü okumaya başladım: la machine infernale.
işte tuhaf ve güzel nokta burda giriyor devreye. yazar, arkadaşının tesadüfen bulduğu bir mektuplar dosyasını incelemesiyle başlayan bir hikayeden bahsediyor. mektupların tarihleri aynen Gog'da olduğu gibi sadece ay bilgisiyle imzalanmış, sene bilgisi namevcut. ve buna ek olarak, mektubun yazıldığı kimse ise bir zamanlar ibsen'in nora'sında oynamış bir oyuncu.
güzel harmanlanmış ve ağlarını örmüş bir kaderle karşı karşıyayız.
dadundan yenmez çerez.
dolayısıyla bu öykü kitabını devam ediyorum okumaya.

bu yazdığım şeyin dili de tuhaf değil mi?
asabiyetim şimdilik duruldu gibi.
yerini yalnızlığa bıraktı.
yalnız kalmanın korkusu ve çaresizlik debelenmesi yerini, yalnızlığın içine girmeye ve orda güvende hissetmeye bıraktı. mevsim değiştirir gibi birşey elbette. daha soğuk ya da daha sıcak olabilir içersi girince.
sadece..işte..program değiştirirken bir sallanma oluyor hepsi bu.
ekin'i gördüm rüyamda. çünkü dün şahika'nın dersini dinlerken (bir ara armağana eğilip "işte tüm bunları ilk merak eden aristo ama" dediğimde kendi çukurumu kazmış oldum o akşam içinnn) ve sonrasında asabiyken ekin vardı kafamda ama farkında değildim. rüyayı pek hatırlamıyorum. dur dur şey vardı...sanki bi kayalığın üstü ve altı vardı. ben üstünden bakıyordum aşağıya, aşağısı inilebilir bir mesafeydi ve taşlık bir sahildi. ekin ordaydı sanki sırt çantasıyla, bir sürü insan ve şey bana "ekin geliyor ekin geliyor!" diye haber veriyordu ve ben de ekin'in gelişini izliyordum çocuk ya da hayvan gibi. ekin beni görüyor muyduu, görmüyor muyduuu ya da beni ben olarak görüyor muyduu falan bilmiyorum.
neyse ama işte...hepsini ilk merak eden aristo.

bugün kurban kesiyorlar.

8 çocuğumuz oldu!

2010-11-15T17:12:00.000+01:00

ufuk'un eve getirdiği ve gelin adını verdiğimiz çok hamile kedi hanım sekiz doğurdu.
doğuralı bir hafta oldu gibi gibi. gözler yavaştan açılmaya başladı.
iki ay bizde kalacaklar
sonra da ev bulacağız bikaç.
bu doğum sırasında çektiğim bir kısa bişey.
devamı gelecek..

(her böyle dediğimde kendime bir beklenti yüklemiş oluyorum ve sonra da yıllarca bu beklentiyi karşılamıyorum)
(ne zaman büyüyeceğim aceba)

ıhlamur kasrı konsept çekimleri iki

2010-11-15T15:54:00.000+01:00

ıhlamur kasrı konsept çekimleri bir

2010-11-15T15:24:00.000+01:00

öldürsem

2010-11-14T06:22:00.000+01:00

sinanın, barın ortasından yavaaaşça çaldığı viski şişesi ve benim yavaaaaaşça kitaplıktan çaldığım andrzej vajda kitabı. aslında öldürebilirdirm. çoook rahat öldürebilirdim. neden yapmadım ya da neden bunu yapmayı düşündüm bilmem. gene görünmez olduğum bir geceydi. işte sadece bi senaryoya gark oldum, o zaman keşke öldürseydim. çok rahattı, öldürebilirdim. neden öldürmedim? hazır öldürmenin anlamını bilmezken, beyaz bir kedinin şaşkın bakışlarıynan, öldürebilirdim işte. yapılacak tek şeydi ama ben yapmadım. ne tuhaf. o kafayla bile süperego çalışıyor mu bu mu. rahat bıraksan doğal bir süreç olurdu. kanlı ya da kansız ki muhtemelen kanlı olurdu. o insanın ölmesini istediğimden değil. aslında ölüp ölmemesi belki çok umrumda olmazdı ama öldürsem..

öldürsem öldürmüş olurdum.

ölü olurdu.

nefesi sönerdi.
muhtemelen bi ses çıkarırıdı.
ve duyardım

ben bunu.

kahretsin keşke yapsaydım

ihanet çalışmaları

2010-11-11T00:22:00.000+01:00

hayalet seda

2010-11-09T23:48:00.000+01:00

fotohikayeler no:2

2010-11-09T12:39:00.001+01:00

fotooz end stori bay dileda sipahi

aslen fotoğraflar okulun rıhtımında, aykut ve dileda'ya ufuk'un emeli nasıl öldürerek sevdiğini anlatırken dileda tarafından çekilmişlerdir ve sonrasında gene dileda tarafından hikayelenmişlerdirler.

hmmmm

2010-11-09T00:15:00.000+01:00

fenadır ki
evet tamam daha alışacak kadar birlikte olmadım canon'la ve çalıştığım objektif siktirik
fakat.. sigma'dan sonra..nerdeyse hayat fluymuş gibi geliyor canonla çektiğim fotoğraflara bakınca.
bak evet objektif yalan ve üstelik raw çekip işlemedim henüz, sadece jpg
ama gene de... içine kapanmış gibi hissediyorum. nasıl demeli.. aldığım sonuçlar bi düz sanki.
sigma kristal berraklığında, canonsa ancak silinme izi olan cam gibi.
abartarak söylüyorum elbet
ve dediğim gibi raw çekmedim ve photoshopun raw manipülasyon şeysini kullanmaya alışığım ben,
photoshopun kendisini odun gibi kullanıyorum filan..
ama gene de :(
sigmam...başka

:)

olsun. ayrılmadık ki biz.

ovırexspozd gökçe

2010-11-07T08:39:00.002+01:00

şot bay ufuk7d
manipyuleytıd bay gökçe hörself

bi de Canon 7D

2010-11-07T08:15:00.000+01:00

şot bay ufukaksoy

Canon EOS 550D'den ilk görüntüler merkezimize ulaştı

2010-11-06T21:59:00.000+01:00

YATAĞIMDAKİ DÜŞMAN

2010-11-05T23:36:00.003+01:00

starring

emel aksoy (html)
ufuk aksoy (u.f.u.k.)

o sabah da herşey, önceki sabahlar gibiydi. güneş odaya dolmuştu usulca. bana sarılarak uyandırdı ve tatlı tatlı oynaşmaya başladık yatakta sıcak bir uyku sonrası...

neden sonra beni bi anda yakalayıverdi. neye uğradığımı şaşırdım. ciddiye almadım. başıma geleceklerden habersizdim...

gittikçe daha da çok sıkıyordu beni. bunu neden yaptığını anlamıyordum! çok korkuyordum ama kıpırdıyamıyordum! ne yapabilirdim!

tam o anda avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım! elimden tek gelen buydu. ne yaptığımı bilmiyordum yalnızca bağırıyordum deli gibi!

kalbim duracak gibiydi. öfkeyle karışık çaresizlikti hissettiğim. kendi çığlığımdan sağır olmak üzere olan kulağımda nefesini hissediyordum.

sonra...nasıl oldu bilmiyorum ama bir anda ısıverdim onu. can havliyle bağırdı. fırsat bu fırsattı. hayatımı kurtarmalıydım. kendimi yataktan aşağıya attım ve ordan kaçtım.

kurtulmuştum. hayatımı ondan geri almıştım.
önce arınmalıydım. dokunduğu her noktamı, tuttuğu her yerimi, deydiği her köşemi temizledim. sildim izlerini bedenimden... artık yaşamaya devam edecektim!

DI END

bir gece bir sis ve kiralık katiller

2010-11-05T23:00:00.000+01:00

kiralık katiller belgesellerini izlerken biz
pencerenin dışarsı sisten bir duvar oluvermişti
çok garipti
pencereden kafamı çıkarınca kafayı vuracağımı sandımdı.

Canon EOS 550D Jackie Chan edition

2010-11-04T08:02:00.000+01:00

yaahu

2010-11-03T16:18:00.000+01:00

yahu bir insan eminönünden dikilitaşa gitmek içün 2 saat harcar mı yau?
adı gökçeyse, şehir istanbulsa ve dikilitaş ötebizleri günde beş adet sefer yapıyorsa harcarmış demek ki. hayır öyle bir rocko'nun modern yaşamı durumu oluştu ki nesensornebensöliii.
sirkeciye gittim, fotraf makinemi değiştirmek istiyorum, az bi soruşturdum. du bakalım..sona ordan "akıllıklık" edip dedim ki kendi kendime: "hah burdan direk dikilitaşa otebirse biniim de indi bindi olmasın tramvaynan, hem daha ucuz olur (bu kısım özellikle önemli! ucuz olur! 1.5 lira). geçtim eminönü duraklarnın ilersindeki durağa. bekle babam bekle 26 dışında herşey geçti! o sırada çingen güzeli bi kız geldi dövmemi sordui boynumdaki kolyeyi ona hediye etmemi istedi filan. kız kardeşiyle taksime gitmek için habire taksilere binip kovulup tekrar binip duruyolardı. sonunda bi taksici götürdü bunları, işallah. ben hala bekliyordum. bin kişi bi sürü sayı söyleyerek otobüz sordular. "yau bu 289c budan mı geçio bilio musunuz acaba?" "90 geçer mi?" "yenikapı burdan geçio mu siz..?"
bekledim ben yılmadım. sona ne beklediğimi unuttum, nerde olduğumu filan. 45 dakika bi saat geçti herhalde. "ben" dedim "bari beşiktaşa gidiim, ordan 'yürürüm" (bak! yürürüm! ekonomi yapmak bu oluyor lütfen! ama lütfen!" bindim önünde beşikteş yazan bi otöbüsze fekat yön ters! hadi indim unkapanında "amına koyiim yaa!" dedim, yolda çukur varmış z bi tökezledim. alt geçtten karşıya geçtim beşiktaş'a bindim. tüm yol uyudum. sallana sallana giden bir arabada kağıt bardakta durup durmaya çalışan soğumuş çay gibisine bi uyku uyudum! aferim. indim beşiktaşta. bana garip garip bakan yaşlı teyzelerle otobürs beklemeye başladım. "aa" dedim "ne tuhaf şu otebers beklemek!". bi taksi çevirip eve geldim sonra. kendime kızmıştım ama unuttum sona niye kime kızdığımı filan..

haa bi de şimdi MODO öğreniyorum zorla seçtiğim seçmeli derste. şiir kitabı ismi gibi
"yılmazer doğan - zorla seçtiğim seçmeli dersimsin"
gördüğün üzre şaaahinkaalar yaratıyorum!
bunun adı kirpi balığı.
saolun.

varolun.

emel vs gelin

2010-11-02T11:24:00.000+01:00

SEE WHO'S WINNING!

the winner

manzaralar 56887

2010-11-02T11:18:00.000+01:00

penceereesi
yooolaa karşıııı

flamenko yap

2010-10-30T08:15:00.001+02:00

flamenko edenler

ben eskiden

2010-10-29T00:43:00.000+02:00

ben eskiden şişmandım.
şimdi değilim.
ben eskiden duşta masturbasyon yapmayı severdim şimdi duşta işemeyi seviyorum.
ben eskiden sevişirdim şimdi spor yapıyorum.
ben eskiden düzdüm şimdi kıvrımlıyım.
ben eskiden senmişik şimdi kek yapıyorum.

diploma projeme giriştim. hem iyi de giriştim. netim yani. almanya'daki gibi mesela. zaten almanya'da olasım da geliyor, gelmiyor değil. o ısındığım yabancılık hissini özlüyorum ama burda yaratmak güç çünkü çok fazla gereç var. orda azdı gereçler dolayısıyla davetkardı. anladın mı?
burda malzeme çok mekan az gibi düşün. odada öyle çok eşya var ki sana nerdeyse "girme odaya" diyor gibi düşün. hızlı hızlı bişeyler akıyor kafamdan. çok hızlı değil.
bugün yemekler akıyor mesela nedense. bir regl daha mı geliyor? bir çocuk daha mı der gibi oldu. yoksa içerdeki karnı burnunda kadın yüzünden mi acıkıyorum yoksa iki gündür az hareket ettiğimden mi?
hareket bağımlılığı.
aferin.

dışarsı güzel ve çirkin bir fırtınayla inliyor. inlemiyor da vurum vurum vuruyor daha çok. bi adada bi almanya'da olmak istiyorum. ada güzel olurdu ama. ya da babakalede olsaydım. o da nerden çıktı şimdi?
babakaleye en son 7 yaşındayken filan gitmişimdir herhalde. hem orda hiç fırtına görmedim de. belki de bundandır.
babamın, hayatımın bu kadar küçük bir kısmını görüp gideceğini, bi arkadaşa bakıp çıkacağını düşünmezdim.
öyle oldu oysa.
hani...hayatımdam çıkacak biri...olmadığını sanırdım ama çıktı.
e yani sike sike çıktı.
hatırlıyorum görüldüğü üzre ama ayrıldı yani.

analiz yapma pilav yap.

flamenko yap..

hadi yatıyorum ben.

napropaket olmak

2010-10-28T02:50:00.000+02:00

napropaclasac da mı saclasac

2010-10-27T01:28:00.002+02:00

hummmalı çalışmalar.
beyin fırtınası konsept salatası.
almanyaaanın caddelerinden al sana haber!
durum beter bak napropaka saygo göster bomba!
rep şeklinde geliyor!
ip ucunu yaktık
motor gene yanıyor!
sana bana onu buna tükrük saçıyor!

bubuder der ki

2010-10-23T00:02:00.000+02:00

tuhaf.
tuhaf, her yer hikaye dolu. sürekli hikayelere çarpar oldum. iyi geliyor. fıkraların içinde anlatıcı olarak geziyormuşum gibi oluyor bazen. bu belki de akıl almaz ve ürkütücü ve tanımsız ve gönle sığmaz tuhaf istanbul trafiğini şaşkınlıkla yararak yürüdüğüm içindir. yok kullanılır gibi değil tekerlekli araçlar. olur gibi değil. olacak şey değil. rüya gib bile değil. duruyor her yer ve tuhaf olan şey de bunun olağan olması. bu nası bişey ki? yani hiç bişey olağan dışı değil sanki. ne olursa olsun doğal karşılanıyor hatta doğal karşılanmaya tenezzül edilmiyor sanki daha da doğrusu karşılanmıyor bile belki. ööle olup gidiyor. yanında geçiyor bir sel ya da seni de alıp savuruyor fiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.
hiçbişi kıpraşmıyor. işte ben es kaza otobüse falan binersem, hemen iniyorum.
yürüyorum n'apim!
ben yürüyorum. yürünür yollar oluyor yollarım
e ya ataşehirde yaşamaya çalışıyor olsaydım allah muhafaza?
bu bi soru diil. neyse.
hangi eve gitmek istersem isteyeyim, beşiktaştan yokuş çıkmak gerekiyor.
ve ben bunu çok seviyorum.
eskiden "ben de" nefret ederdim yokuşlardan
ama şimdi seviyorum
ve bunun psikolojik analizini yapmayacağım.
:)
evet bırakıyorum yavaş yavaş analizi.
sigarayı bırakmak gibi senin anlicaan dilden söylemek gerekirse ki gerekir.
şimdi bir de şey. kıçımdaki kedi dövmesini ne idüğü belirsiz, deforme olmuş bir lekeye, bir fırça darbesine, dökülmüş bi boyaya, sökülmüş bi duvara çevirmeye karar verdim.
bi anda.
diğer dövmelerimle olduğu gibi bi anda gene.
yıllardır kıçımdan beslenen bu çirkin ve ıssız kediyi bi anda paspasın altına gömmeye karar verdim.
dövmeyi yapacak olan emraha bu kediden kurtulmak istediğimi söyledikten sonra mail adresimi verdiğimde çok güldü haklı olarak.

ve istanbulu yürümek ilginç oluyor. almanyadaki gibi her yerden her yere yürüyorum, üşüsem de terlesem de yürüyorum. trafikte koyun sürüsü gibi duran arabaların aralarından falan yürüyorum. salak bi rüyanın içindeymişim gibi. ya da daha ziyade iki rüya arasındaki bekleme anında ekrana konmuş bir trafik fotoğrafının içinde yürüyormuşum gibi.

neyse flamenko çok...ne bileyim mutlu eden birşey. bu çok...yersiz bir zarf oldu. "mutlu eden". belki de mutlu eden sadece hareket etmektir ya da hocalarımın neşesidir ama benartık analiz yapmayacağım için bu kısımla ilgilenmiyorum. butoh hocamız İda demişti ki bi keresinde "sürekli bir derin, derinlik lafıdır gidiyor halbuki yüzey ve yüzeydeki de çok önemlidir...yüzeydekini farketmek". e öyle. işte öyle.

ve işte habire tekerlekli araçların içinden görmeye alıştığın kadrajların içine kendi bedeninle girince yüzeyde güzel bir his oluşuyor. yani bende öyle oluyor. ve kaçtır, bu his geldiğinde yanımda makinam olmadığı için kendime bıtbıt yapıyorum. da makina evde şimdi. kocaman ya bi de... gerçi küçük makinayı kullanırken de unuturdum ben yanıma almayı.

ya..

işte böle.

HEYDER BABA'YA SELAM

2010-10-18T22:53:00.000+02:00

...

Heyder Baba, dünya yalan dünyadı,
Süleyman’dan, Nuh’dan kalan dünyadı,
Oğul doğan, derde salan dünyadı,
Her kimseye her ne verib alıbdı,
Eflatun’dan bir kuru ad kalıbdı.

...

şiirin tamamı

rüya nummer 7826354: öküz gözü çatalkaram çingenem

2010-10-18T15:13:00.000+02:00

dün zabaanan bi rüya gördüm. ki zabaa doğru gergin uyandım da sanıyorum bu rüya nedense beni rahatlattı da uyudum ama aslında uzun bi rüyaydı. emel camdan kaçıodu, annem vardı ufuk vardı, komşular vardı filan da, aklımda kalan kısmı şöyle:

taştan bir malikane, geniiiiş, kuru otlar ve eski ağaçlarla dolu bahçesi. bu malikanenin sakinlerinden iki adam bahçe kapısında duruyorlar, birinin üzerinde at binme kılığı var (ne denir lan ona? kesin bi adı vardır pirim) elinde de kamçı ve dahi ince uzun bıyıkları dali gibi kıvrık. falan filan. bahçenin içinde dört beş tane öküz ve dört beş tane at var fakat öyle ki bu öküzlerin kapladığı alan devaasaaa! devvvv öküzler! çok çok obez ve çok büyükler, yağlı bedenleri yerden kalkamıyor bile ve doğrulmaya çalışırken böğürüyorlar, yer sallanıyor hafiften. her dev öküzün yağlı göbeğinin üstünde bir at var. bu öküzler yerde sürüne sürüne atları taşıyorlar ve o atlar da o yağlı öküz bedenlerinin üzerinde ayakta kalmaya çalışıyorlar. a resmen işkence! bu bir yarışmış efendim ve haspam, kıvrık bıyıklı sör vilyıms kılıklı herif bulmuş bunu. ben malikaneden çıkıp kapıya geliyorum ve bu bay bıyıktan hesap soruyorum, diyorum "ne iş? naaptıını sanıosun sen? hayvanlar kıvranıyo ya?? sen napıosun?". herif anlamazdan gelip kem küm edince, dayı bir biçimde koluna iki pat pat vurup "neyse...sen anladın beni" diyip gidiyorum ordan.

valla dileda, bu öküz durumunu "çok uzun zamandır olmasını istediğim bişeyin olacağı" gibi bir anlama yordu. benim gibi nevrotik analizci froydyen alışkanlıklı bir insan içün rüya yorumu uzak da olsa onu dinleyince düşündüm: "çok uzun zamandır olmasını istediğim bişi var mı ki?"
her deliğe ironi sokmasam çok acı çekerim diyorum sen ne dersin?
bunu geçelim.
ne istiyorum ben çok uzun zamandır?
oyuncu olmak istiyorum ööretmeniiiim

aha

2010-10-18T01:44:00.002+02:00

a desperate woman decides to be a crack housewife

2010-10-18T00:24:00.000+02:00

a despırıt vumın disayds tu bi a crek hausvayf
olması gerktiği gibi sıkıcı bi muuvi
köftepüre

ağır nefes pes ses

2010-10-16T16:47:00.000+02:00

ev kedisi emel

2010-10-16T16:31:00.004+02:00

1- ceset torbası, emel ve ayağım küçük bi ses duymuşken and a new gate to eternit

2- emel, skype'ta hasanuzmayla yazışırken

3- emel, leptopumda yatarken

kırmızı ev halleri

2010-10-14T18:09:00.001+02:00

huzurluyum

ama kabus görmeyi ihmal etmiyorum pek.

vücudum esnek ve rahat

ama kabus gördüğümde, uzun zaman önce ölmüş bi kadavra kadar sert oluyorum.

kanım dolaşmak istemiyor, hiçbir uzvum hareket etmek istemiyor;

hareket ettirmeye çalıştığım zaman, karanlığa alışmış gözlerin ışığa bakması gibi ağrıyor, büzülüyorlar.

iyiyim

ama küçük taşlar yuvarlanıyor bazen ve ben ayağımı çekmeye fırsat bulamadan eziveriyorlar küçük parmağımı. bir anda umulmadık bir acı vuruyor ayak parmağımdan beynime.

küçücük taş, küçücük parmak..nasıl acır bu kadar? ince ince

bu taşların ardını arkasını sormuyorum. merak etmiyorum. geldikçe yaşıyorum.

ne de olsa ecele faydalı hiçbir şey yok.

bekleyin 54 saniye ya da tıklayın anlık download yüksek hız almak!

2010-10-04T22:36:00.000+02:00

hande

2010-10-03T22:39:00.000+02:00

ve karşımızda hande.
napıyor hande?
hande aç kapa yapıyor
zira debrem oldu bikaç saat evvel.

minabla'dan barbunya tarifi

2010-09-30T20:00:00.000+02:00

yoo haayır

2010-09-29T21:47:00.001+02:00

yok hayır ben hikaye de yazamıyorum senaryo da. bu kaçıncı denemem. nasıl senaryo yazılır'la ilgili kitaplar okumadım evet ama derdim o tekniğe gelmeden evvel bir öykü oluşturmak yalnızca. ha deyince yazılmıyor ve bir derdim olması gerekiyor ama sıra dert bulmaya gelince nasıl bu kadar boş bi sayfa haline geliyorum ki ben? varolan bi hikayeyi analiz edebilir, ıncığını çıkarabilir, geliştirebilirim ama sıfırdan yapamıyorum. cover parçalar yapabiliyor, farklı versiyonlar hatta belki birçok farklı biçimde yeniden yaratabiliyorum ama iş beste yapmaya gelince duruyorum. duruyor muyum yapamıyor muyum? kadından besteci olmaz kafası. işte ben. çok tuhafıma gidiyor bu durum....
eskiden resim çizerdim..
eskiden dediğim, çok eskiden. 1986 - 1987.
ne oldu sonra?
uzaylılar sikti herhalde.
hatta sikenler uzaylı bile değildi muhtemelen ki...
neyse.

sekiz gökçenin kendi aralarında toplanıp bir konu konuştukları, psikolojik-bilimkurgu bir komedi-gerilim senaryosu yazmaya kalktım demin.

efenim?

dedim ki psikolojik-bilimkurgu bir komedi-gerilim.

ha evet.

gökçeler'den birinin, bunalıma girme arifesinde, olayla ilgili birşeyler yapılmasını talep etmesi üzerine toplanan 8 gökçe'den 7'si. neden? efendim çünk 8.si zaten ortalarda olmaması gereken bir tanesi. hani hepsini sıfırlayan bir yutan eleman diyelim.
bunalıma girme fikri ve buna bir tedbir alıp almama, alınırsa nasıl bir tedbir alınabilirle ilgili konuşur tartışırlarken bu 7 tanesi. tam vazcayıp dağılacaklarken, 8.gökçe'nin etrafta olduğunu hissederler.
8.gökçe'den hep canavarmış gibi bahsedilir. çıtırtılar duyulur, gök gürler, efenim deprem olur, yok sel basar, örümcekler koşar filan.

e sona?

bilmiyorum işte.
sonrasını bırak, buraya kadar nedir ki bu? :s
...işte sonra bunlar absürd biçimlerde silahlanmaya başlarlar. kalaşnikof falan..
burdan sonrasını aksiyon olarak devam ettirmek isterdim.
ama amaç bulmak gerekir en azından.

hm?

yani neden silahlanıyorlar? o 8.gökçe'yi öldürecekler mi? buna yetkileri olmadığı belirtiliyor evvelki konuşmalarda. neden yetkileri yok? e çünkü aslında hepsi birlikte varolabiliyorlar ya da bilgileri bunu söylüyor.

8.gökçe'nin tehlikasi nedir?

8.gökçe'nin tehlikesi,yutan eleman olması. yani bu, hani tüm 7 gökçe oluşurken araya sıkışan parçacıklardan doğmuş bir canvar ama gene de gökçe tabii. (gibi bi klişe) internet çöplüğü gibi. ve onun hep varola geldiği kranlıkta yaşması lazım ki dengeler kaymasın. bi garip(zavallı anlamındaki garip) süper kahramanlar hikayesi.

bunalımın sebebi 8.gökçe mi?

yok hayır. alakası yok. o 8.gökçe, kontrol altında tutulması gereken, aksi taktirde diğer 7sini yok edip sadece kendisini var edecek bir güç. canaval. bunalımın nedeni dışardan. nedenini bilmiyoruz bilmemiz de gerekmiyor. fakat çözüm aranan sorun, gökçeyi dışardan tehdit eden bunalımken, bunlar kendi bunalımlarına, korkularına yani 8.gökçe'ya takılıyorlar. bunalım tehdidini yok sayanlar var aralarında ama 8.gökçe'den korkmayanı yok.

peki 8.gökçe'yle savaştırırsan bunları, ne biliim yıkık dökük bir evde (işte bilinçaltı klişesi), 8.gökçe'yi öldürürler mi? yüzleşirler mi? ya da 8.gökçe diye bişey yok mu?

hmm...öldürememeleri gerekir. bleeerviç tribi diyosun...olabilir. ama eğer içteki 7 gökçe'nin de bir bilinç altı hayaleti olursa 8.gökçe, o zaman iç içe bilinçaltı haline gelir. bu ne demektir bilemiyorum :s
ve daha ziyade saçmalıyormuşum gibi geliyor.

orası muhakkak. yani saçmalayıp saçmalamadığını ben de bilmiyorum ama saçmalamaktan korktuğun açık. sen hep gözetlendiğini sanıyor gibisin.

evet bence de öyle. küçükken de hiç ağız tadıyla günlük yazamamışımdır. her daim "biri okursa" kaygısıyla yazmışımdır. sokakta yürürken de kendimi başka kamera açılarından görmekten alamamışımdır kendimi. e bu yüzden oyuncu olmak en doğalı geliyor olsa gerek herhalde gibi sanki.

çok harika mantık...

karnım acıktı..

peki "senaryona" dönersek, neden yazıyorsun böyle birşeyi?

ıı..bilmem :s yani sanırım birşey yazmak ve onu film haline getirmek ve içinde yer almak istiyorum.

senin olmayan bir filmde oynamak..yetmez miydi mesela?

yok. yani o başka..sanki. bilmem...sanki yazabilirmişim ve yaratabilirmişim de yapmıyormuşum gibi geliyor. şu, çağımızın nevrotik kişiliği kitabındaki, ilgiyi arzuyu şunu bunu bulamayınca kendini yoğun aktivitelere boğan nevrotik tip gibi. belki de tek açıklaması budur. belki de zorlamamalıyım..ama o zaman çarpıntı başlar.

tamam bi dakka. sakin ol. bununla ilgili olup olmaması..bence çok da önemli diil.
yani...yaratmak ya da bişiler yapmak istemenin psikolojik nedenini bilmek...her zaman işine yarayacak birşey değil. yani demek istediğim, psikolojik nedeni bu olsa bile, yani bu doğru bir değerlendirmeyse bile senin için, belki de gerçekten iyi gelecek olan budur sana. e o zaman yap..dii mi?

evet ben de bunu düşünmüştüm ama yapamıyorum işte.
ben hep kendimi, yazar değil de oyuncu; besteci değil de yorumcu olarak görme meylindeyim. erkek değil de kadın.

oha..

şey...ve bunu bu meyilde görüyor olmam da beni sinir ediyor. sinir oluyorum. yapabilsem sanki kırılacak bişeyler, iyi olucak..mesela geçen sene miydi yazın, ufuk bana bi hikaye girişi vermişti bunu devam ettir demişti. ben buna kafayı taktım, tüm gün başından kalkmayıp, kendime bi müzik seçip onu ripiite alıp, konsantrasyonumu zorla kuvvetlendirerek, sigaralar falan içerek bitirdim yazdım. sonra üzerinden geçtim, düzlettim filan biraz. önce iyi gibi geldi fakat sonra...evet sonra -ki bu benim başat problemlerimden işte- çok, kötü olduğunu düşündüm yazdığım şeyin :S

hm hm

ve mesela..az evvel tekrar okudum onu..
fena diil. kötü diil. ama iyi de diil sanki..sahici mi diil. ama bişeyler de diyor yalancı değil..
:s işte..değerlendiremiyorum bile.

kendine inanmaman kötü tabii. neden kendinin arkasında durmuyorsun ki?

e olmuyor! yani bak. oyunculuk konusunda arkamda dururum, sonuna kadar da savunurum çünkü ne yaptığımı bildiğimi düşünüyorum. araştıryorum ve didikliyorum ve kendime acımasız davranıyorum, onun yolu açık. fakat hikaye yaratma konusunda aynı şey olmuyor. daha baştan ketliyim..ve hatta kitliyim diyelim......aslında..hani beste yapacaktım ya..şu tasarım ve müzik vörkşopundan döndüğüm anda gerçekten başlasaydım keşke. çünkü müzikte de aynı şeyi yaparken yaparken -yani hep cover yaparken yaparken- kendimi bi üst, bi dış halkaya taşımayı becerebilirsem. bu beni doğru anlamda cesaretlendirebilir gibime geliyor..

evet bence de. bence de unutma o projeyi. yap bunu. yaratma süreci senin bu blogda yazdığın gibi tek atımlık olmuyor malesef. o da gerçek bişi ama senin istediğin şu hikaye oluşturma ya da tasarlama meselesi için mutlaka çok katmanlı ve tekrar tekrar düşünmek gerekiyor.

bence de..

evet...

peki..

evet..

ehehe

hm:)

napiim ben şimdi? :s

ııı..

yazmaya devam mı etsem?

...

yani psikolojik-bilimkurgu komedi-gerilim senaryoma? :s

ha bu arada

2010-09-29T15:02:00.000+02:00

bu arada ha
evo bahisleri kapanmıştır.
biletlerinizi kontrol ediniz.

adaya

2010-09-29T14:54:00.000+02:00

adaya geldim.
bir süredir şehir içinde dolanıyor olmak ne yormuş.
yolda adaya geliyor olma hissi bile uzuuuuuuuun süre içinde yavaaaş yavaaaaş sıçmak gibi rahatlattı.
adaya doğru yolda olmak.
bir alışılmadık sessizlik ki kendi nefesimin sesini duymanın yanı sıra bu ses beni rehatsız bile etti.
birbirine çarparak nefesimin sesini kulağıma ileten hava partiküllerine teşekkür edelim hadi.
sessizliğe de teşekkür edelim. daha kötüsü olabilirdi. mesela...çok fazla...daha..fazla sessiz olabilirdi! ya da daha kötüsü...sessizlik hiç olmıyabilirdi! ya öyle bir...ou nou.. düşünmesi bile..ürkütücü.
tamam kökçe ya.

neyse. içimde güzelcene bir boşluk var. şimdi ben bişeyler yazmak istiyorum. bir hikaye. ya da birkaç hikaye işte neyse.

yağmur geliyor.
çayı koyiim.
bugün sakalım uzasın ve de bennn sakallarımın uzamasının sesini işiteyim.

2010-09-26T07:45:00.000+02:00

sabah sabah girdi güvercinler şarkıya re minör melodikten:

"rimski korsakov! rimski korsakov!.....rimski korsakov!

al pacino

2010-09-25T23:08:00.000+02:00

by ufuk aksoy

evo

2010-09-24T16:47:00.002+02:00

ev arıyorum.
ama ucuz.
çok u.
olmadı birinin yanında da çıkabilirim.
odama kapanırım çişimi de kumuma yaparım temizimdir.
ama beni ellemicen.

olur mu?

duydun mu?
alou?

kim sen ordaki?

neyse ciddiyim ben.

rendım dicitıl deformeyşın

2010-09-23T12:23:00.001+02:00

veri lavli

doğan bavli

newyork napoli'ye denk geliyormuuuuuuuuş

2010-09-23T11:42:00.002+02:00

ben bilmiyordum

fotoğ blogumu açtım

2010-09-21T01:11:00.001+02:00

buraya sadece fotoğrafları* koymaya karar verdim.

http://gokcefoto.blogspot.com/

*derken, işe yarayanları tabii

-ı

2010-09-17T12:44:00.001+02:00

intihar-ı cinayet

2010-09-17T10:26:00.005+02:00

intihar etmek istiyorum ama aslında cinayet işlemek. temiz ve sessiz bir şekilde hayatıma son vermek değil de kendimi parçalara ayırmak. kesip biçmek. kafası diyarsıza kaymış yaşlı bir kokonanın çantasını düzenlemesi gibi. en küçük parçama kadar itinayla kesip onları düzenlemek. kollar bir yana, kirpikler bir yana, gözler bir yana, göz kapakları başka bir yana, tırnaklar bir köşeye, diz kapakları ayrı bir köşeye, saçlar yumak halinde bir köşeye kanlı etli kafa derisiyle birlikte, dizleri sökük bacaklar kalçadan ayak bileklerine kadar hafif kırık bir biçimde bir yerde. tırnaksız parmaklar, kesilerek ayrılmış oldukları ellerin yakınında bir yerlerde. bilekten kesilmiş eller ve ayaklar başka bir köşede. yanaklar kesilmiş yan yana ortada, dudaklar araları bir iki santim yanaklardan uzakta bir yerde. kaşlar saçlara yakın bir köşede alt alta. burun ayak parmaklarının yanında. ayak parmakları, ayaklardan uzakta hepi bi yerde. kalça lobları yanakların yakınında yan yana kan revan. boyun temiz bir şekilde omuzlardan ve kafadan ayrılmış dik bir şekilde bir diğer köşeye. memeler omuzdan sarkar halde, gövde uzun bir uğraş sonrası iman tahtasından milimetrik bir biçimde ikiye bölünmüş; belden yukarsı dik bir biçimde oturtulmuş köşelere. gövdenin arkası boş. sırt ayrıca kesilip yere serilmiş post gibi, kıvrımların bozulmamasına özen gösterilerek.

YENİ EVİMİN GİRİŞİNE DİZMİŞİM KENDİMİ İTİNAYLA PARÇALARA AYIRIP!

ve son olarak..

2010-09-16T01:09:00.001+02:00

..biraz dinlenmeye bırakıyoruz harflerimizi
çünkü harfler de uyur.

sonra harflerimizi kurumaya bırakıyoruz

2010-09-16T00:46:00.001+02:00

önce harfleri ılık suya yatırıyoruz

2010-09-16T00:00:00.003+02:00

tipografide kocakarı çözümleri

smekmabiççap

2010-09-15T23:29:00.001+02:00

bundan sonra böyle.

ve sonunda para bitmişti.
yapacak fazla birşey yoktu.
beklemek.
ölmeden önce

beklemek.

münster anısı

2010-09-15T23:02:00.003+02:00

2010 münster.
gerçek sarhoş bir gece.
özellikle de buraaaaak çoook sarhoştuuuu.
gerçi ben de kötü çizilmiş korkunç çocuk illüstrasyonu gibi değil miyim şu sol üstteki karede?
ha?

içinden içeru

2010-09-15T22:42:00.000+02:00

yaz başı.
1- neslihanda gökçe
2- gökçede seda ve alakasız bi adam

hepbi yandan

2010-09-15T22:12:00.004+02:00

yaz başı.
seda ve hasan.
"sanat parkı" üstleri.

blues make me green

2010-09-11T18:23:00.002+02:00

sabah vidyosu

sürerken

2010-09-11T08:06:00.002+02:00

1- Fikret sefasını sürerken
2- Misket sefasını sürerken popodan
3- Ben ceviz yiyip Bergman izlerken Fikret de benim sefamı sürerken

dilek a la franse

2010-09-11T08:01:00.001+02:00

bico

2010-09-09T16:32:00.002+02:00

bico, nedenini bilemediğimiz (fakat bişeyden kaçarken bi yerlerden düşmüş olabileceğini tahmin ettiğimiz) bir şekilde yaralanmış. iki köpek dişi de dudağının içine girmiş. fazla dokundurtmadığı için dişleri yanaktan çıkarabilmek ve antibiyotik iğnesini yapabilmek için bayıltıldı. şimdi iyi. ayılırkenki saçmalamalarını da hatırlamıyor, reddediyor.